Skaten voor het goede doel

By | afrika, crowdfunding, goede doel, skaten, verbinding | No Comments

Beton heeft geen mening. Als je valt, val je. Huidskleur en sociale status helpt dan niet.

Op je skateboard van Ansen (Drenthe) naar Kaapstad (Afrika). Pim van der Wardt, 28 jaar, gaat het doen. Het doel? Een documentaire maken over de skateboard cultuur in Afrika. Want dat is belangrijk, zegt hij. “Skaten is een cultuur, een manier van overleven. Het leert (kansarme) jongeren om niet op te geven en om respect voor elkaar te hebben. Concrete don’t care.” En dus is Pim een crowdfundingsactie gestart waar hij sponsoren voor zoekt.

Eind september moet het gebeuren. Dan zal Pim van zijn geboortestreek Ansen in Drenthe naar skate-capital Barcelona skaten en vandaar zijn weg naar Marokko, Nigeria, Oeganda vervolgen om uiteindelijk in Kaapstad aan te komen. “Als er geen asfalt ligt, ga ik liften.” Onderweg zal hij worden uitgedaagd om visa te regelen, net als slaapplekken, eten en drinken. Het plan is om o.a. een videoclip te schieten voor een lokale muziekact, en zo zullen er nog meer acties op het programma staan. Via social media kan iedereen hem op de voet volgen en zijn ervaringen mee beleven. Sterker nog, de reis wordt vastgelegd met een camera en daar wordt dan een film van gemaakt. Inmiddels is Pim met meerdere filmproducenten in gesprek. Want, wat gaat hij allemaal tegenkomen? En hoe is het om daadwerkelijk in de skate cultuur van Afrika te duiken?

Skaten helpt je dealen met tegenslagen

De Afrikaanse skateboard cultuur heeft nog een flinke weg af te leggen vergeleken met de westerse skateboard cultuur, weet Pim. “Naast het vastleggen van die verschillen en überhaupt een antwoord te vinden op de vraag wat de skate-cultuur nou precies is, wil ik in de film laten zien waar de skateboarders in Afrika mee bezig zijn. Waar lopen ze tegenaan? Wat motiveert hen om te blijven vechten, in naar wij aannemen, moeilijk leefomstandigheden met weinig kansen? Ik skate al sinds mijn geboorte, bij wijze van. Skaten heeft mij als klein jochie geholpen mijn weg in het leven te vinden, om te dealen met tegenslagen. Skateboarden is vooral een heel mentaal ding. Het leert jou als skater om niet op te geven wanneer je op je bek gaat. Het leert je om pijn te verdragen en uiteindelijk je doel te bereiken, na veel oefening. In de skate-wereld maakt het niet uit of je arm of rijk bent, jong of oud, jongen of meisje, blank of donker. Concrete don’t care. Beton heeft geen mening; als je valt, val je, ongeacht je kleur of je sociale status. Skaten leert om elkaar te behandelen als gelijkwaardige, om eerlijk te zijn en respect te hebben. Als iemand zijn board kapotgaat en jij hebt nog een oud board thuis, dan geef je die. Skateboarders zijn een familie. En daar kunnen we allemaal iets van leren.”

Crowdfunding

En dus is die film belangrijk. Om dit project te kunnen realiseren is Pim een crowdfundingsactie gestart om sponsoren te vinden die hem met (financiële) middelen kunnen helpen. Daarbij kan je denken aan een mobiele provider of een wereldwijde internetverbinding, zodat Pim de beelden en verhalen van zijn reis kan uploaden; skate kleding, film- en opnameapparatuur, een telefoonoplader op zonne-energie, et cetera. Heb je interesse om sponsor te zijn of wil je meer informatie dan kun je Pim bereiken op zijn mobiel, 06-41322616.

Crowdfunding:https://www.voordekunst.nl/…/5664-op-een-skateboard-naar-ka…

Tekst: http://www.ronella.nl

Fotografie: Petra Sumiatin

Sumi X

Zuur

By | Geen categorie | No Comments

Ik wil graag de eerste alinea’s van het eerste hoofdstuk  van mijn boek met jullie delen.

Tussen twee werelden: Zuur

 

“Neeeeeeee ik wil mama, ik wil naar mama, laat me bij mama!” Mijn armen zwaaien wild alle kanten uit. Wat gebeurt hier? Waarom mag ik niet naar mama? Snotterend en schokkend sta ik daar heel erg verbaasd, overrompeld en boos te zijn. De vragen schieten door mijn hoofd en het gevoel van onmacht maakt meester van me. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf, maar de grote mensen luisteren niet.

Een hand duwt me dwingend richting een deur, in mijn reflex wil ik teruglopen maar dat lukt niet, die hand is te sterk en de hand is nu nog dwingender en krachtiger in mijn rug. Het doet zeer en ik huil nog harder. Het is niet eerlijk, die mevrouw ziet er zo lief uit met haar lach, maar tegelijk doet ze me pijn. De lelijke afgebladerde bruine houten deur komt steeds dichterbij, het zijn nog maar een paar stapjes en ik besluit om gewoon te blijven staan. Het is niet eerlijk, ik heb toch niets gedaan? Waarom luisteren ze niet naar mij?

Ik ben niet alleen, mijn zus en ik zijn samen hier. Zij loopt achter mij aan alsof er niks aan de hand is. Ik zie ook wel dat ze niet blij is, maar ze gilt niet, huilt niet, protesteert niet, niks.

 Met een laatste harde duw in mijn rug sta ik daar achter die lelijke deur die in de haast snel open werd gezwaaid en met dezelfde snelheid ook dicht werd getrokken. Ik ram met mijn vuisten zo hard als ik kan op het hout nog steeds snotterend en schreeuwend. Door het sleutelgat zie ik mama, mijn hart maakt een sprongetje. “Mama!” mijn moeder loopt naar de deur blij om mijn stem te horen.  Tenminste dat wil ze maar ze wordt door andere vrouwen tegengehouden. Dat is zo gemeen! Ik wil met haar mee. “Ik wil naar huis!” Maar onze moeder wordt weg gestuurd, ze moet naar huis, maar zonder ons. Ik blijf door het gat kijken, mijn ogen branden, mijn wangen worden nat en veeg het snel weg met mijn vuist. De tranen blijven komen, ik wil dat niet. Maar mijn zicht wordt vertroebeld en mijn moeder vervaagd. Ik blijf kijken totdat ze er niet meer is.

 In de tussentijd proberen de vrouwen van het huis waar ik ben mij af te leiden, maar ik ben ontroostbaar. Ik kijk om me heen en zie dat we op een binnenplaats staan, in het midden staat een vruchtenboompje, een met geelgroene vruchten die op een ster lijken. Er wordt een vrucht geplukt en aan mij gegeven, maar ik wil het niet en duw het weg. Stellig wordt het terug in mijn handen gedrukt, ik kijk ernaar. Zal ik het proberen? Ik besluit om een hap te nemen. Mijn gezicht vertrekt en ik spuug het snel uit. Bah! Wat zuur!

©Petra Sumiatin  2016

 

ROUW

By | Geen categorie | 4 Comments

 

Trigger

Wat is het wat mij triggert als ik met mannen een date heb dat ik emotioneel word? Iedere keer moet ik aan Fred denken en hoe leuk we het hadden. Ik vergelijk iedere man met hem. Das niet eerlijk natuurlijk, het is appels met peren vergelijken. Zou het schuldgevoel zijn, ik ga door met leven en hij niet? Of is het niet durven loslaten? Leven en dood hoort bij de cirkel van het leven. Maar het geeft zo’n verwarrend en verdrietig gevoel af en toe, iets wat je moet ervaren om te voelen. Het is geen verplicht vak wat je op school krijgt maar in de school des levens, onverwachts en hard, maar we krijgen er allemaal mee te maken.Unknown-7

Het is nu twee jaar na het verschrikkelijk voorval en het lijkt alsof de impact van de dood van een geliefde nu extra hard toeslaat. Het gemis is zo voelbaar opeens weer. Nu ik dit schrijf heb ik die periode net weer gehad. Toen mijn moeder 7,5 jaar geleden overleed ging het best aardig hoe ik daarmee omging in het eerste jaar. Alsof je in een soort roes leeft, de automatische piloot. Het tweede jaar sloeg het gemis me keihard in het gezicht. Wow, wat was dat? Het besef dat ze nooit meer aanwezig kon zijn bij alle belangrijke dingen in mijn leven kwam boven. Het gebeurt nu weer de klap in mijn gezicht, maar in dit geval was F mijn man, hoewel we toen een jaar gescheiden waren, bleven we erg close. We waren elkaars beste vrienden. Mijn wereld stortte compleet in. Ik zat midden in een burn-out en door dat verlies werd mijn depressie een heel stuk erger. Het gekke is dat je opeens hierdoor de pijnlijke dingen niet meer ziet tussen twee personen maar alleen de mooie kwaliteiten van iemand ziet. Alsof je hem gaat idealiseren. Je weet wat je altijd hebt gehad, je weet niet wat je gaat krijgen, dus ja loslaten is best eng. Ook schuldgevoel heeft een tijd de boventoon gevoerd, gedachtes als ik had hem moeten beschermen, daar weg moeten halen etc. Ik realiseerde dat we uit elkaar waren en onze eigen levens leidden. Daarbij is ook dat we vrij zijn in onze eigen keuzes en je nu eenmaal niemand kan beschermen voor onverwachtse dingen.

Ontmoeting

Zo naderde zijn geboorte dag en ik was in gesprek met F in gedachten maar ook hard op. Ik was verdrietig en boos, een onbestemd gevoel maakte dat ik op mijn bed zat en tranen liet gaan. “Fred waar is die leuke man die mij graag om zich heen heeft (en ik hem)? Stuur me die, jij ziet wat ik nodig heb en wie!!!!” Dit waren klare woorden die uit mijn mond vlogen, hardop.

Diezelfde middag was ik met Mister X aan het appen, vertelde hem dat hij in een prachtig pand woonde. Ik moest een boodschapje doen en mijn nieuwsgierigheid maakte dat ik erlangs ging rijden. Krijg ik na die vragen aan F een bericht van Mister X of ik zin had om wat te komen drinken diezelfde avond en tegelijk kon ik de binnenkant van het pand bekijken. Daar ben ik op ingegaan, want ik had op zijn profielfoto gezien dat hij een prettige uitstraling had. Tegelijk vond ik het ook spannend want hij deed me aan F denken. Die avond ben ik op mijn gemak naar hem gelopen, heel praktisch zo dichtbij. Er was een instant klik het moment dat we elkaar zagen. Zijn energie is sprankelend. Het was een hele aangename ontmoeting en tegelijk behoorlijk confronterend. Wow, Mister X leek qua type nogal op F, niet alleen dat, ook qua kleding en interesse in mensen. En meer. Ik kreeg allerlei persoonlijke vragen, ik moest daar even van op adem komen want hiervan werd ik me toch emotioneel. En daar schrok ik nogal van, het ging behoorlijk goed de laatste periode. En ik beantwoord vrijwel altijd de vragen, ben best een openboek wat dat betreft. Maar jeetje, mijn keel werd als het ware dicht geknepen (een beetje een ongelukkige zin na alles wat er gebeurd is, maar daar kun je niet altijd bij stilstaan), voelde mijn ogen branden, daar waren ze al de tranen. Mijn soulsister Marlies zei laatst tegen me, “Huilen is vloeibare liefde.” En dat kan ik alleen maar beamen.

Maar ook de liefde van mens tot mens, niet de liefde in een liefdesrelatie, was zo voelbaar, ik kon kwetsbaar zijn. En daar had ik niet op gerekend. Oefffffff, als ik wilde kon ik een paar armen om me heen krijgen, ik nam de uitnodiging ook dit keer in ontvangst en kreeg heel liefdevol een paar armen om me heen. Ik werd getroost, er werd comfort geboden. Het was super confronterend, super weird, superkut maar ook superfijn. Allerlei sensaties en emoties gingen door heel mijn lichaam.

Schoonheid

Het feit dat mijn emotie wordt getriggerd is bij mij vooral de herkenning van wat geweest is goed was en al die mannen hebben een stukje F. Er zijn altijd overeenkomsten, maar ook een uniekheid. Ik zoek ook niet een nieuwe F maar een manier om er mee om te gaan, ik draai het om nu, ik geniet als ik ontdek dat die persoon ook een bepaalde kwaliteit heeft wat F had. En dat is voor mij een manier om het los te laten en gewoon van het gezelschap kan genieten zonder steeds die koppeling te maken naar F.

(Van dit lied werd ik blij en hoorde het op moment van schrijven, alsof mijn toekomstig lief over mij zingt!)

Ik ben ook niet op zoek naar een nieuwe F, ik hoop iemand tegen te komen waar ik me veilig bij voel, bij wie ik mezelf kan zijn en een hoop gekte met mij wil beleven, veel lachen, praten en bij wie ik ongegeneerd kan huilen. Ik val meer op persoonlijkheid en innerlijke schoonheid, en natuurlijk hou ik ook van een mooie buitenkant. Maar dat is een persoonlijke smaak en opvatting van wat mooi zijn is.

Wie jarig is trakteert

Wat weer een bijzondere ontmoeting die avond! Voor mij was het F die via Mister X mij even heeft vastgehouden en getroost heeft speciaal op zijn verjaardag. Wow, wat een cadeau, tja F zal wel gedacht hebben, wie jarig is trakteert!

 

XSumi

Boek schrijven

By | Geen categorie | No Comments

185783_10200121727474886_1446006976_n

Tussen twee werelden

is de werktitel van een boek dat gaat over de zoektocht naar mijzelf en het leven in twee werelden, de ups en downs. Als geadopteerde heb je ook te maken met tal van clichés. En iedereen heeft een mening over adoptie. Goed bedoelde opmerkingen, maar die diep kunnen raken. Ik heb de balans gevonden voor mezelf en wil deze voor mij zware periode afsluiten met dit boek.

Het boek wordt onderverdeeld in twee delen, het eerste deel is mijn verhaal, het tweede deel bevat foto’s van mijzelf en mede geadopteerden. Met deze fotoserie ga ik ook exposeren. Voor mij is het fijn te weten hoe jij tegenover je adoptie staat en wat het met je gedaan heeft of nog doet. Op deze manier kan ik bekijken hoe ik je ga portretteren. Ieder verhaal is anders, dus ook de manier waarop jij je eigen verhaal vertelt via een foto.

Wil je meedoen?

Stuur me een email met jouw verhaal en ik neem contact met je op.

Email adres: p.s.devries@hotmail.com

Alvast heel erg bedankt dat je moeite neemt om te reageren. Ik heb er zin in, jullie ook?

 

Lieve groet, Petra Sumiatin de Vries

Een nieuwe start

By | Geen categorie | 6 Comments

SumiRocks 2.0

Terug

Terug na een reis van 6 maanden. Nou ja, al weer twee maanden. Maar het is wennen om in een goed ritme terug te komen als je net zoals ik een hele tijd geen werkritme hebt gehad. Want waarom ben ik teruggegaan? Tegen iedereen heb ik gezegd dat ik een jaar zou weg blijven. En ik krijg ook regelmatig de opmerking, “ben je nu al terug?” “Gaat het wel goed met je?” Goed bedoelde opmerkingen neem ik aan, maar het voelt niet echt gastvrij als je iemand minstens een halfjaar niet hebt gezien.

En ik krijg dan toch echt het gevoel dat ze mijn reis en mijn reisfoto’s niet echt gevolgd of goed bekeken hebben. Ik kan het snappen dat het op laatst gaat vervelen als jij thuis zit en je op Facebook mijn dagelijks portie foto’s voorbij ziet komen van wat ik aan het doen ben in een exotisch land.

IMG_1788Op de laatste foto’s is toch een grijns zichtbaar op mijn gezicht waar je niet om heen kunt! Een echte hardcore lach vanuit mijn hart.

De reden

Want het gaat echt goed met mij en dat is de reden waarom ik terug ben. Mijn reis was er een om mezelf weer te leren kennen zonder grenzen of invloeden vanuit “thuis”.

Even geen ruis om mij heen. Alleen zijn. Alle gedachten en gevoelens een voor een beleven zonder dat een ander er iets van vindt. Wat gaat er door mij heen? Welke sensaties mag ik waarnemen? Wat doet het met mij? Waar zitten de pijnpunten? Ik wil nergens voor weglopen en alles aangaan. Zo ben ik en hoewel dat een pittige manier is werkt het wel voor mij. Terwijl ik dit aan het schrijven ben hoor ik nu op Spotify Jimmy Cliff met Many rivers to cross. Hoe toepasselijk! Haha.

Ik wil me niet verstoppen, ik wil leven en zoveel mogelijk prettig leven en mijn pijnpunten dragelijk maken. Voor mij werkt de term “een plekje geven” niet. Het gevoel is geen ding zoals een vaas bijvoorbeeld. Een vaas kun je een mooi plekje geven, helemaal als er prachtige bloemen in staan. Het gevoel is jouw beleving. Heb het lief, luister ernaar, voedt het met goede voeding. Ga er voorzichtig mee om.

Voor ik vertrok kon ik nou niet zeggen dat ik van mezelf hield, verre van dat. Maar ik had wel het besef dat ik veel liever voor mezelf moest zorgen want die vrolijke opgewekte vrouw die ik was, was er al een hele tijd niet meer. Door alle verliezen was ik mezelf verloren. En het kan niet zo zijn dat dit mijn toekomst moest zijn, verdrietig, verward en boos?

Daarom had ik besloten mezelf een groot cadeau te geven, een solo reis. Rete spannend vond ik het, want zo’n onderneming had ik nog nooit gedaan. Zoals Pipi Langkous het zo mooi zegt: “Ik heb het nog nooit gedaan. Dus ik denk dat ik het wel kan.” Die uitspraak is mijn aanpak altijd al geweest.

De enige voorbereiding die ik getroffen heb zijn inentingen die nodig zijn in Thailand en Indonesië, Visum kreeg je wel bij aankomst, behalve die van Australië, die heb ik onderweg online geregeld. Geen route, geen bezienswaardigheden, niks. Ik wilde van het moment genieten en niks vastleggen. Het zou zichzelf gaan uitwijzen toch? Dit was een hele dappere intuïtieve gedachte, misschien voor sommigen een naïeve. Uit verschillende hoeken kreeg ik goede en goedbedoelde adviezen en opmerkingen. Een aantal van die goedbedoelde adviezen waren naar mijn inzien een projectie van eigen angsten voor het onbekende en het alleen zijn. Ook vooroordelen, want hoe kan men weten dat het ergens gevaarlijk is als ze er zelf niet zijn geweest en ik ging toch niet naar een oorlogsgebied of iets dergelijks?

Eigen plan

Ik ben gewoon gegaan, zoals altijd volgens eigen plan. Helemaal solo was het eerste traject ook niet. De eerste drie weken heb ik Bali ontdekt met twee vriendinnen. Daarna een week alleen naar familie op Java, dat was even slikken, alleen reizen. Ik heb achterin de taxi zowat een dag zitten huilen en mijn driver probeerde mij af te leiden door me allerlei mooie dingen te laten zien onderweg. DSC_1560Een super mooie waterval gezien, de berg Bromo beklommen, lokaal eten laten proeven waarvan ik van gruwelde, maar uit fatsoen geprobeerd en natuurlijk de lekkernijen. Hele verhalen aangehoord over de soorten mango’s die er zijn en hij heeft me uiteindelijk die dag toch vijf soorten mango’s laten proeven en mij veilig bij mijn familie in Tasik Madu gebracht.

Door ver weg te zijn in een vreemd land waar je de taal niet altijd van kunt spreken wordt je erg op je zelf aangewezen. Al mijn angsten, verdriet en onzekerheden kwamen boven. En het heeft geen nut om ze weg te stoppen, ze waren ontzettend aanwezig. Ik heb veel gewandeld en naar muziek geluisterd. Mijn gedachten op een rij gezet en mijn eigen psycholoog gespeeld. Wat ook hielp was al die nieuwe indrukken die ik aan het beleven was, de wereld om mij heen was prachtig, maar de wereld in mij nog niet. Het besef daarvan maakte mij gretig om weer te mogen zijn. Zijn zoals ik was dat lukt natuurlijk nooit meer na alles wat je meemaakt. Maar ik ontdekte dat er langzaamaan plaats kwam voor fijne geluksmomenten. Verschillende plekken en landen verschillende herinneringen. Ik had die nieuwe dingen nodig om met de oude om te kunnen gaan, het verdriet en de pijn verzachten en mezelf te laten zien dat er wel degelijk weer geluk, liefde en vrolijkheid in mij zit.

Lachen

Tijdens de reis heb ik veel lieve en leuke mensen leren kennen. In het bijzonder een iemand die ik wil toelichten, ik ontmoette hem halverwege mijn reis in Sydney. Hij heeft mij zo hard en zoveel laten lachen voor het eerst sinds anderhalf jaar na alles. Alsof dat harde gelach alles in mij los heeft geschud. Lachen zonder schuldgevoel, hoe heerlijk is dat!IMG_0847

Al die mooie mensen hebben me geholpen om mezelf weer te helen, ze zijn mijn spiegels geweest, mijn partners in crime, mijn familie. Ik heb liefde ontvangen en gegeven en ik heb liefde gevoeld. Ook al zal ik de meesten niet meer zien of contact mee hebben het contact wat we hadden was goed. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Ik ben geïnspireerd door al het moois op mijn reis, door alles en iedereen. Mijn creativiteit was er weer, ik wil aan de slag. Een nieuw begin.

 

X Sumi

 

ALICE SPRINGS – The Red Center

By | Geen categorie | No Comments
Schermafbeelding 2016-01-22 om 09.29.42kopieIn het centrum van Australie maak ik me op voor een 6 daagse outback trip naar Adelaide. Even 4 dagen rusten in een luxe hotel tussen twee pittige nogal hete trips. De temperaturen lopen op tot rond 40 graden celsius. Dus veel drinken is een must wil je niks oplopen. De trip rond Darwin had nogal een hoge luchtvochtigheid en hier in het centrum is het droog, voor mij beter te doen. Nog een nacht fijn met Airco slapen, daarna 5 nachten in een tent in de outback. Ik weet nu al dat de wallen onder mijn ogen flink groter gaan worden, maar ook dat de fun factor groot is, tenminste daar ga ik vanuit. Die wallen hangen er wel, daar hoef ik niet zoveel voor te doen.
Mijn enige zorg op dit moment is de gemiddelde leeftijd van de groep. Maar dat komt ook dat ik nu in een hotel zit en de gemiddelde backpacker in een hostel. Het gehalte pensionado’s  en gezinnen met kinderen is hoog hier. Ik ben me ervan bewust dat mijn leeftijd er precies tussen past, ware het niet dat ik me innerlijk totaal niet aangetrokken voel tot de doelgroep van het hotel!

Facebook – Testjes

Tussen het reizen door heb ik af en toe van die momentjes waarin ik stomme Facebook testtjes maak. Zo ook deze keer en ik moet zeggen dat ik deze briljant vind! Het beschrijft precies hoe ik ben en voel tijdens de reis.Petra25

Nou is het wel erg overdreven dat ik er uit zie als een 25 jarige, desalniettemin voel ik me wel zo. In de vierweken dat ik nu door Australie reis, heeft nog niemand mijn exacte leeftijd geraden. Zeker de jong volwassenen niet. Zij denken dat ik 25, 28, op zijn hoogst 30 moet zijn. De gezichten die ze trekken als ze horen wat mijn leeftijd is, daar had ik een briljante fotoserie van kunnen maken. En helemaal als ze mijn paspoort hebben gezien. Hoeveel internationale handjes hebben die al niet in de handen gehad.

En op de dansvloer doe ik zeker niet onder aan mijn reisgenoten toen ik in Cairns een aantal keren uitging met een leuke groep. Ik zat daar in een party-hostel, waar je iedere avond tot vroeg uit kon gaan. Maar mijn vrienden zaten in een hostel verderop, en daar ging ik dan s’ avonds naar toe, gezellig samen koken en eten. En vooral kaartspellen doen, waarbij drank een grote rol speelde. Ik deed braaf mee met mijn glas water. Dat werd helemaal geaccepteerd, ik voelde me niet al te fit in Sydney en heb me laten onderzoeken, daarvoor kreeg ik een antibiotica kuur en dan mag je geen alcohol drinken. Hoewel mijn naaste vrienden weten dat ik eigenlijk nooit drink, moet ik bekennen dat het reizen mij maakt dat ik ben gaan drinken. Nu niet denken dat ik een grote drinker ben, nee, gewoon gezellig meedrinken omdat ik het lekker vind. En ook niet denken dat ik mijn eenzaamheid of verdriet aan het wegdrinken ben. Nee allemaal niet!

Nu ik dit schrijf moet ik opeens lachen, want Fred zou een vreugdedans hebben gemaakt bij het horen hiervan. Hij heeft vaak genoeg gezegd dat hij het zo jammer vond dat ik niet gezellig met hem mee dronk. Behalve 3 keer in het jaar met hele dure ijswijn of een lekkere Moscato d’ Asti, zacht licht bubbelend, een feestje in mijn mond!

Big time – Me time

Deze reis is een groot avontuur die zo goed voelt! Hoe langer ik weg ben des te sterker ik word. Ik ben zo op mezelf aangewezen, ver weg van alles en iedereen die ik goed ken. Ver weg uit mijn vertrouwde omgeving. Ver weg van drama en pijnlijke gebeurtenissen. UnknownHet is niet weglopen, het is mezelf distantiëren van juist die omgeving om er met een helikopter view er naar te kijken. Hoe maak ik me los van al het verdriet en pijn? Wil zo graag alles goed kunnen verwerken en de toekomst lachend tegemoet te treden zonder al die angsten die ik gehad heb. Door mijn leven door angst te hebben laten leiden merk ik hoe oud me dat heeft gemaakt. Ik kom nu los van alles en iedereen en ontdek het kleine meisje, de tiener, de jonge vrouw, de volwassen mens die in me zit. De vrouw die graag lief heeft en ook de vrouw van de onvoorwaardelijke liefde. Ik ben het allemaal!

En deze keer moet ik Facebook gelijk geven, ik bezit inderdaad een kinderlijke passie en enthousiasme! Noem me niet naïef! Ik weet dat ik zonder al te veel voorbereidingen ben vertrokken. Ik scheet in mijn broek voor het onbekende, maar wist ook dat het goed zou komen. Het vertrouwen in mezelf is inmiddels weer op pijl. Een jaar geleden was het behoorlijk anders. Maar dat ligt achter me. Ik heb geen idee wat er allemaal gaat komen, geen baan, geen huis. Maar ben wel vele ervaringen rijker door voor mezelf te kiezen en de wereld in te gaan met een kinderlijke passie en enthousiasme! Ik heb me nog nooit zo rijk gevoeld als juist nu, in mijn eentje. En de wereld ligt aan mijn voeten.

Ontmoetingen – vrienden

Alle mensen die ik ontmoet heb hebben er bijgedragen aan hoe ik me nu voel. Ik heb het zo onwijs naar de zin! Wat zijn er speciale fijne persoonlijkheden op de wereld, naast de vele anderen. De mensen die ik gesproken heb hebben zo hun eigen redenen om te reizen, dat is zo mooi en inspirerend. Ik heb onwijs veel gelachen maar daarnaast ook zulke fijne serieuze gesprekken gehad van mens tot mens. Er is wel aandacht, er is wel begrip. Het leven is een echo, wat je geeft ontvang je! Het is zo overweldigend soms wat voor lieve woorden er tegen me gezegd worden.10444383_10152102456106296_5801925362713091451_n

“Petra you are a very special girl, everybody loves you!”, “Inspiring, positive!”,“Your so fun to hang out with!” pfffffff, weet ik al niet.

Ik doe niks speciaals dan gewoon mezelf zijn! Jonge mensen komen vanzelf naar me toe, ik sta open voor wat er op mijn pad komt. Het maakt me jong al deze ontmoetingen en hoe ik alles probeer te verwerken en een manier probeer te vinden om met de zware dingen om te gaan. En ik moet zeggen dat het me aardig lukt!

“Look deep into nature and you will understand everything better” Albert Einstein

Sumi xx

Zo’n dag op Koh Samet

By | Geen categorie | No Comments

ZO’N DAG! 29 november 2015

Zondagmorgen besloten om gewoon de dag te laten zijn, wat schrijven en tekenen. En nog even langer blijven liggen wat voor mij veel moeite kost normaal gesproken. Om 9.00 besloten om toch maar ontbijt te gaan zoeken aangezien dit verblijf zijn gasten geen ontbijt voorschotelt. Iets makkelijks aangetrokken en naar buiten, zodra ik de schuifdeur van mijn kamer opendoe weet ik al dat ik vandaag helemaal niets ga doen. De warmte is zo vochtig en legt gelijk als het ware een zware deken om mij heen. Strompelend loop ik de 50 meter naar het strand.

Bloedheet, nog vroeg en nu al zo’n warmte, beetje gedesoriënteerd door het felle licht en de hitte loop ik maar op een dame af die eten maakt op het strand. Eerst maar ontbijten.

Ik wurm me in een plastic stoel, niet erg gemakkelijke zit, maar het is in de schaduw. De geur van gegrilde kip komt me tegemoet en samen met een salade van groene zurige mango met rouwe sperziebonen met tomaat is dat een prima start van de dag. Ik had nog jonge kokosnoot besteld, kokosmelk schijnt goed te zijn tegen hoge bloedruk, maar de dame heeft blijkbaar ook moeite om de dag te starten en is ze me vergeten.

Maar dat mag de pret niet drukken, ik zie mensen al levendig zichzelf en anderen vermaken, dat laatste niet altijd bewust neem ik aan, gezien de acties van sommige mensen.

Selfie Schouwspel

Het is weekend en dus komen er hordes mensen per speedboot op het eiland aangevoerd. Veel dagjes mensen uit Bangkok en Pattaya, maar ook veel Chinezen.

En die laatste groep is duidelijk zichtbaar en hoorbaar aanwezig. Veelal uitgedost in kleurrijke ietwat preutse badkleding met shawls gedrapeerd, gekke zonnehoeden op, zonnebrillen! Oh en er lopen stelletjes rond die ook perse moeten laten zien dat ze bij elkaar horen door matching t-shirts te dragen of matching zwemshorts, hij lang en zij kort. Ik zag een stel zij had een lieflijk strandjurkje aan en hij matching zwemshort. Dat was te lief!! Maar nee, mag ik hiervoor bedanken?

De dames zien er uit als verwende prinsessen en de mannen doen alles voor ze valt me op.

Oh en wat ze ook veelvuldig doen is foto’s maken van elkaar maar vooral van zichzelf, de selfie stick is ook hier erg populair. Ik moet zeggen dat ik er een in mijn backpack heb, maar door deze taferelen laat ik het daar maar.

De afgelopen dagen werd Koh Samet overmeesterd door een invasie aan Chinezen. Het stukje strand waar ik aan zit was plotseling een soort Chinatown.

Het zijn overigens niet de jongeren alleen die al deze dingen doen, de ouderen zijn net zo. Mijn ogen rolden er bijna uit na dit vermakelijke schouwspel. Ik was een tijdje een stel in de gaten aan het houden, ze zag er lieflijk uit, mooie lange haren, prachtig badkleding aan, zonnebril op. Ze rende plots weg, even later kwam ze terug met een knalrode lange duster en een grote zonnehoed bedekte haar lange haren. Hij stond in een startpositie om haar te filmen. Ze rende het strand rond als een wulpse stoeipoes-prinses allerlei poses aannemend. Springend en zwaaiend met haar armen. Blijkbaar was hij niet tevreden met het resultaat met het gevolg dat ze het hele ritueel opnieuw moest uitvoeren. Oh mijn hemel, dit soort dingen gaan de hele dag door.

En ik, ik ben zo sloom dat ik het schouwspel maar volg en me niet verder heb bewogen dan van mijn strandstoel tot het water om een frisse duik te nemen en vervolgens op mijn rug te draaien om te drijven, gewoon om aan het hele circus te ontsnappen.

 

x Sumi

TREINREIS Yogyakarta – Jakarta

By | Geen categorie | 4 Comments

Dinsdag 3 november 2015

Memorylane         DSC_2123

Deze treinreis heb ik voor een deel in 1979 gemaakt toen wij van Jombang naar Jakarta werden gebracht door de directrice van het kindertehuis Kasih Bunda, mama Jane Tumewu. Ik zit nu net in de trein, maar de gemengde gevoelens komen boven. Onderweg tijdens de taxi rit waar mijn familie ook in zat, werd mij verteld nadat ik de vraag had gesteld waarom ze over Jombang zaten te praten met de chauffeur, tja alles wordt in geuren en kleuren verteld over de adoptie, werd mij duidelijk dat wij mijn zus en ik in Jombang ter adoptie waren aangeboden. Nu na 36 jaar weet ik pas waarom er in mijn adoptie papieren en in mijn paspoort Jombang als geboorteplaats staat.

Het viel me op dat tijdens mijn verblijf ze iedere keer als ze over mij praatten Jombang steeds werd genoemd. Soms vertellen ze me uit zichzelf dingen die vroeger hebben plaatsgevonden. Soms moet ik er naar vragen.

Er is van alles gebeurt vroeger, beetje bij beetje vertellen ze mij dingen hoewel ze mijn zus tien jaar geleden ook al het een en ander hebben verteld zijn sommige feiten toch nieuw.

Feiten komen nu nog hard aan, soms wou ik wel dat de personen in de adoptie verhaal die verteld wordt door mijn familie gewoon niet wij waren geweest.

Nu ik dit schrijf in een trein met lachende, etende, slapende, appende, bellende en verliefde mensen in een met Airco gekoelde coupe, komen de tranen mijn geknepen ogen langzaam vertroebelen. Zo op het eerste gezicht ben ik een van hun. Maar de gemiddelde Indonees ziet aan me dat ik westers ben.

Ik voel zoveel en wil zo veel vertellen, maar het is tegelijk zo overweldigend dat ik het er niet uit kan krijgen. Soms bevries ik in dit warme klimaat. Dat gebeurt o.a. met de taal, ik ben de taal van mijn geboorteland niet machtig. En soms wil ik wat terug zeggen, maar ik herken slechts de klanken. Klanken die als muziek in mijn oren klinken, maar ik versta het helaas niet. Ik luister maar. Herken dus wel dingen die ze zeggen door hun uitdrukking op hun gezichten te lezen en  bijbehorende lichaamstaal. Ik ben een vreemde in mijn eigen land. Welk land mijn eigen land is ben ik ook niet uit. Ik voel me een gevangene tussen twee werelden. Eigenlijk zou het zo moeten zijn dat ik juist blij mag zijn met het feit dat ik van beide landen wat mee krijg, Indonesie  en Nederland. Maar zover ben ik niet. Ik zoek mezelf en mijn plaats en hopelijk helpt deze reis mij met het vinden ervan.

Deze treinreis 36 jaar geleden verschilt in deze; Toen was het een onverwachtse ongewilde reis met voor ons een onbekende bestemming. Ik heb veel gehuild en voelde me niet veilig. De coupe waar we in zaten was een gewone niet zo’n luxe als waar ik nu in zit. Het was benauwd, en donkerrode bekleding. Als klein meisje heb ik onder het bankje liggen slapen weggedoken in een donker hoekje. Bang van wat er komen gaat.

Nu is het interieur frisgroen, er zijn veel raampjes waar fijn licht door komt, uitgerust met luxe stoelen waar je fijn in kunt slapen. DSC_2122Deze treinreis is bewust gepland. Al weet ik niet waar mijn reis eindigt, het is allemaal bewust zo gepland. Die onbekende bestemming ben ik juist naar op zoek.

Adoptie

Ik weet dat er dingen zijn die mijn zus in Nederland niet leuk gaat vinden, maar ik vertel het naar hoe ik het ervaren heb en naar wat de familie mij verteld.

Wij, mijn zus en ik, hebben heel wat beroering in de familie gebracht. Tenminste, door wat er met ons gebeurt is 36 jaar geleden. De hele familie is er door getekend lijkt het wel.

Afgelopen week ben ik met mijn neef Yoki, mijn zus Samirah en haar man Mustopa naar ons ouderlijk huis geweest, tenminste van wat over was. Er lagen nog een paar stenen en op de plek groeiden allemaal bomen en struiken nu. Maar de plek was zoals die was. Samirah is 12 jaar ouder dan ik, en ik vertelde haar, dat wat er nog van over was, wij daar gingen wassen en onze was doen. Dat beaamde ze, en gebaarde dat ik altijd moest huilen als ik gewassen werd. Ik wees een richting op en vertelde Samirah dat we “daar ergens” gingen poepen, berra. Ze moest keihard lachen en bevestigde me dat het zo was. Ik kon aan haar gezicht zien dat ze het fijn vond dat ik die dingen kon herinneren.

We zijn ook twee tantes gaan opzoeken, een zus van mijn mama en de oudste zus van mijn papa.

Ik werd weer plat geknuffeld, net als bij alle andere familie leden die langs kwamen om mij te zien. Super lief, maar vreselijk ongemakkelijk. Ze zijn vreemden voor me, en een knuffel van een vreemde krijgen is ongemakkelijk.

In ieder geval, de man van de zus van mama, heeft het plan opgevat jaren geleden om ons ter adoptie af te laten staan zodat mama geld voor ons kon krijgen. Even kort gezegd, ons laten verkopen. Hij heeft mama weten te overtuigen om het te doen. Papa was al overleden. We hadden het niet breed thuis, maar de familie steunden elkaar op alle vlakken, dat is wat ik begrepen heb. Die twee hebben alles stiekem gedaan, zonder medeweten van de rest hebben ze ons in Jombang  laten adopteren.

Bevoorrecht

Ieders verhaal is uniek in een adoptie zaak. Ik kan er niet over oordelen want we beleven het allemaal anders. Wat ik van mijn eigen adoptie vind kan ik wel vertellen. Ik kan je vertellen dat ik het behoorlijk shit vind, ook al ziet het er niet zo uit op het eerste gezicht. Het heeft mijn leven, mijn doen en laten behoorlijk beïnvloedt. Mijn handelen en denken komen voort uit het feit dat ik geadopteerd ben. En zo positief is dat niet. Doordat ik al zes was, heb ik alles erg bewust meegemaakt. Ik heb veel moederliefde gekend, althans dat dacht ik, maar waarschijnlijk waren het mijn zussen geweest die mij zoveel gedragen en geknuffeld hebben. Dat heb je als je de jongste bent van zes kinderen. Met vier zussen heb je vier extra moeders.

Al die jaren heb ik niet gesnapt waarom ik ben afgestaan? Waarom? Was ik niet goed genoeg? Was ik niet lief genoeg? Wat heb ik verkeerd gedaan? Afwijzing wordt door mij vaak erg persoonlijk opgevat terwijl het in de meeste gevallen toch echt niet zo is. Bij alles worden die vragen door mijzelf gesteld. Vermoeiend is het en het maakt je onzeker. Faalangst is mijn grootste vijand. Nu nog steeds. Tja mensen, niets is wat het lijkt. Ik lijk wel stoer en zelfverzekerd, maar diep in mijn hart ben ik een onzeker en kwetsbaar meisje. Eentje die wel probeert alles uit het leven te halen wat erin zit, dat weer wel. Uiteindelijk hoe ik het wend of keer, het adoptieproces is onomkeerbaar.

Maar stop a.u.b. met me te betuttelen en te zeggen dat ik toch dankbaar mag zijn dat ik goed terecht ben gekomen. En bevoorrecht ben met alle luxe in Nederland. Want nogmaals, niets is wat het lijkt.

Toegegeven, ik heb de beste (adoptie)ouders gehad, makkelijk was het niet altijd, maar ze waren er voor me. Ook bij hen heb ik veel liefde gehad, en daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor. Maar iemand die niet een adoptie heeft meegemaakt kan er weinig over zeggen in mijn opinie. Want als er over was gesproken dat mama niet voor ons had kunnen zorgen, hadden we bij onze neef kunnen wonen, want het bleek dat onze broer al bij hem woonde. Hij had ons graag in huis genomen. Dus de vraag die ik mezelf stel is ook, hoe zou het zijn geweest als we bij hem hadden gewoond? Zelf heeft Supiyan twee dochters die getrouwd zijn en kinderen hebben. Zij zijn goed terecht gekomen en mijn neef heeft een goed lopend bedrijf en zijn vrouw is naaister. Twee verdieners met een mooi huis. Ze zijn beiden heel liefdevol, dan was het ook goed gekomen met ons waarschijnlijk. En hadden we onze zussen en broer nog gewoon kunnen zien en meemaken.

Want hoe bevoorrecht ben je als je abrupt bij je biologische familie weg wordt gehaald? Hoe bevoorrecht ben je als je depressieve neigingen hebt door alles wat er gebeurt is? Hoe bevoorrecht ben je als je je draai niet kunt vinden in de maatschappij?

X Sumi


 


					
				

Acclimatiseren

By | Geen categorie | 2 Comments

Acclimatiseren (aan een klimaat, omgeving of situatie wennen)

Op 5 oktober vertrok ik om voor een jaar de wereld rond te reizen. Ik had mezelf beloofd om te zoeken naar mijn fijne plek in de wereld. Hoe- wat- waar en eventueel met wie, daar hoop ik in deze reis een antwoord op te krijgen. Ik had allerlei wilde plannen en nu nog, maar wilde mezelf verplichten om alles op te schrijven en fotograferen wat ik tegen zou komen en mee ging maken. Ben erachter gekomen dat dat geen vakantie vieren is. Dus heb alles even gelaten voor wat het was, daardoor kon ik optimaal genieten.

Het is moeilijk om mijn draai te vinden. Ik moet echt acclimatiseren, niet alleen aan het klimaat, ik kon al niet erg goed tegen de warmte, nu al helemaal niet door mijn hoge bloeddruk. Van mijn huisarts kreeg ik nog per abuis een verkeerd medicijn mee waar ik al mee was gestopt, toch had ik het een paar dagen geslikt, en hoppa, ik kreeg vreselijke jeuk bultjes over mijn beide armen. Ik weet het aan de felle zon, maar plots herinnerde ik me waarom ik met die medicatie was gestopt. Ja, ik had inderdaad erg last van uitslag op mijn armen.

Waar ik ook echt aan moest wennen en nog eigenlijk is het feit dat ik gewoon niks hoef!! Ik moet mijn draai vinden, ook dat mag. En wat ik ook erg moeilijk vind is dat ik geliefden mis die deze reis niet met mij mee kunnen maken, wat vorig jaar wel het geval was. Ze zijn dood. Zo hard. Voor alles is een eerste keer en ook hier kom ik wel door. Doordat je alleen in een ver land zit komt alles drie keer harder binnen lijkt het.

What happens in Bali…..

Mijn eerste stop is Bali, heerlijk vakantie vieren met twee vriendinnen, niks moet, alles mag. Geen verplichtingen, gewoon genieten, hoe heerlijk is dat?

We hebben gekke grappige en rare momenten meegemaakt. We hadden een keer het plan opgevat om te zwemmen in zee in Pantai(strand) Pandawa. Heen reis namen de BlueBird taxi, so far so good. Het laatste stukje naar beneden van de bergaf wilden we lopen en tegelijk ook van het uitzicht genieten. De chauffeur keek ons raar aan. Indonesiers lopen niet blijkt dus. Alsof wij ons er wat van aantrekken. Bij het strand aangekomen ligbedden geregeld en snel de prachtig blauw gekleurde zee in! Heerlijk verkoelend water. Susanti en ik hadden het plan opgevat om even verder de zee in te zwemmen. Na een tijdje wilden we terug om heerlijk op onze ligbedden te zonnen. Alleen we hadden ons sterk vergist in de sterkte van de stroming. We werden verder de zee in geduwd. Oeffff. Dit hadden we niet ingecalculeerd in onze naïviteit zijn we gewoon het water ingerend als dolle kinderen.

Mijn overlevingsdrang won het van de vermoeidheid en ik zwom uit alle macht op mijn rug naar het strand waar de stroming niet meer vat op me had. Maar met Suus ging het minder goed en zij dreef steeds verder de zee in. Verder op zag ik een paar surf dudes in de schaduwzitten, ik floot keihard en gebaarde om te helpen Suus uit het water te halen. Krijg ik het gebaar van ze terug dat ze eruit moest!! Duhhhhhhh!! Toen kwam onze BaywatchBabe Taike aanrennen en zwom naar Susanti en haalde haar het water uit.

Van schrik zijn we maar gaan eten en kokosmelk gaan drinken. Eten maakt veel goed.

                                       BeachBabes

Eind van de middag wilden we weer terug naar ons hotel. Op de berg konden we vast wel een taxi aanhouden. Met dat plan liepen we omhoog. Hoe vaak we onderweg een taxi aangeboden kregen! Nee we wilden zelf een stuk lopen en weer van het uitzicht genieten. Onderweg werd Suus haar teen nog verzorgd door een surf dude die ook nog tegen haar zei dat ze voorzichtig moest zijn en kregen wij een fles water van de vriendelijke verkeerswachters.

Op de berg aangekomen waar inmiddels onze flessen water al genuttigd waren, konden we in geen velden of wegen een taxi ontdekken, waar normaal gesproken genoeg van zouden moeten zijn.

Eerst maar weer eten in de eettent op de berg. En nadenken hoe we terug komen.

Onze beltegoed is ernstig laag of op, maar gelukkig is er gratis WiFi. De dame van de eettent heeft voor ons een BlueBird taxi gebeld. En of die kwam? Nee, we hebben een uur gewacht. Dus een alternatief zoeken. Laten we Tinder(datingsite) proberen. Kijken welke man in de buurt onze match is. Na even op Tinder te hebben gezeten heeft een van ons een match. Situatie uitgelegd en de man wil een van ons ophalen, maar nee, we zijn met zijn drieeen en willen samen naar huis. Hij heeft twee vrienden gebeld en zo gebeurde het dat onze Tinder taxi’s ons van de berg haalde.

Het was een heerlijke rit in het donker, gekke kronkelige wegen over gecrost met veel hoogte verschillen.

Bij het hotel aangekomen snel douchen want onze chauffeurs willen nog wat met ons drinken. Zo gezegd zo gedaan. Wij hadden weer trek gekregen en togen naar een restaurant aan de zee. Het was aardedonker, maar er brandde romantisch licht en er speelde een bandje die bij iedere tafel kwam zingen, zo ook bij die van ons. Ik begon maar mee te zingen, ook al kan ik niet zingen. Ik had absoluut geen zin in romantisch gedoe. De vis was heerlijk gegrild, de ambiance goed. Dus dikke prima met onze Tinder taxi chauffeurs.

Was het de volgende dag of de dag daarop? Je vergeet de tijd hier op Bali. In ieder geval, opeens zaten we in het zwembad van het Sheraton hotel in Kuta Bali. Een superluxe verblijf. Hoe we daar kwamen? Ook via Tinder, de manager matchte en nodigde een van ons uit, dus samen uit samen thuis, en kwamen we met ons drieeen. We hebben heerlijk gezwommen en gekletst en ook heerlijk gegeten en van de zonsondergang genoten. Uiteraard hebben we alles zelf betaald, want we wilden toch niet over komen als profiteurs.

Vriendschap en liefde

Tinder brengt leuke maar ook minder leuke dingen met zich mee. Wij willen alleen maar gezelligheid, maar een gemiddelde Tinderman wil meer dan gezellig gebabbel. We hebben onze lol gehad maar thuis zijn er super lieve mannen die constant in onze hoofden bleven zitten, ook al was het nog in een pril stadium. Dus waar waren wij mee bezig? Daardoor gingen we ook kattiger tegen elkaar doen en dat was niet de bedoeling van alles. Wij zijn serieuze vrouwen wat relaties betreft. Dus van alle datingsites af.

En het gewone goede genieten was begonnen. Op de liefde en vriendschap!!

X Sumi